VRIENDIN

 

Bresje (nog) niet voor de website.

Vriendin

Ze sprong van het ene dak op het andere, een actiefilm waardig. Totdat ze bij een muur kwam, waar niet van af te springen was. Ze ging  op die muur zitten. Ik stond met de rug tegen de achterkant van die muur en zei: “Sla je benen maar over mijn schouders”. Ze deed het. Ik bukte me en zo kon ze op de grond springen.

Ze liep fris en fruitig,  vrolijk en vrij voor me uit naar mijn huis. Ze was eerder in de woonkamer dan ik en zei tegen mijn moeder: “Ik ben de vriendin van Piet”. Mij moeder antwoordde: “O”, alsof ze haar verwacht had.

Nou, dat was het hele verhaal. Ik dacht dat ik er niets aan moest toevoegen. Maar je kan het natuurlijk niet nalaten over zo’n droom na te denken. Die vriendin had ik nooit eerder gezien. Wij waren beiden jong volwassen en voor elkaar bestemd. Ik voelde geen liefde en geluk, wist haar gezicht niet, en zag niet wat voor kleren ze aan had, kon haar gezicht niet beschrijven. Zij gaf geen uitleg aanmijn moeder hoe ze aan mij was gekomen. Kortom, het hoorde zo en zij, mijn moeder en ik hadden er vrede mee. Wel voelde ik dat mijn moeder haar doel bereikt had. Haar zoon had een gezellin, die haar taak als moeder over nam. Dat te weten was genoeg.

Maar omdat je die gebeurtenis steeds weer beleefde, ga je er toch over blijven nadenken. Ik heb een foto van mijn moeder die met haar drie zusters netjes gekleed, hoeden op, jurk en mantel tot over de knieën, naast elkaar over de Appelmarkt van Bolsward langs de gracht liepen. Ze hadden ongeveer dezelfde lengte, Jetske, de oudste en zorgzaamste, Coba, zelfstandig, Ida, de lang leve de lol, en mijn moeder, de gehoorzaamste. Ze poseerden en spraken niet op het moment dat iemand hen fotografeerde. Ze waren gewoon alle vier al enige tijd volwassen en hadden hun doel bereikt: Jetske getrouwd met gezette, eveneens ernstige en zorgvuldige letterzetter Tjeerd.  Ze liepen niet ver van de ingang van het smalle poortstraatje dat naar drukkerij De Jongh liep. Coba, die met Nico, die een haringzaak had op de Appelmarkt; Ida, die met de natuurliefhebber Free was getrouwd; mijn moeder Geertje, die met Kees, mijn vader, kleermaker was getouwd. Ze hadden elk hun weg gevonden, of zouden die zeker nog vinden. Ik heb hen allen en hun kinderen, mijn neven en nichten, gekend. Ook de drie broers, die net als mijn vader, hun werk in een andere plaats gevonden en zo de zusters natuurlijk mee daar naar toe namen.

Zij hadden drie  broers: Jan, Douwe en Barend. Hoe groot die afstand tussen die zusters en broers onderling ook werd, ze schreven en bezochten elkaar af en toe en dan was het feest.  Als een echtpaar, al of niet met hun kinderen een weekendje er waren, dan waren er “kermisbedden” “(dekens en matrassen) op de vloeren gelegd, waarop de kinderen moesten slapen. Ons huis in Arnhem was zeer gewild, omdat hij op een hoge wijk, vlak bij een prachtig boomrijk gebied stond, de parken te voet bereikbaar.

Zo bezochten wij hen op de plats waar zij woonden. Ik moet een uitzondering maken voor Barend, die als alcoholist tot in het buitenland, zijn drank kon betalen van de fooien van automobilisten die hun auto op een parkeerplaats stalden. Waarom ik Barend het meest bewonderde, weet ik niet. Ik schreef over hem een blogje.

Deze beschrijving kan ik ook op de broers en zussen van mijn vader, Coene, Karel en Piet toepassen. Een kenmerk van hen allen was: ze hadden grote eerbied voor hun vader en moeder.

Het hoorde zo. Ik ben mijn vijf kinderen, waarvan twee stiefkinderen, naast de door mij aanvaarde Scheper van de aarde en de door Hem gezonden Verlosser Jezus heel dankbaar, dat zij mijn vrouw en mij ook zo beschouwden. Hoe vreemd dat verhaaltje, waarmee ik dit stukje begon, ook moge klinken. Het leven lijkt voor mij als geleid.

 

Ik had natuurlijk dat verhaaltje kunnen opvullen met bijzonderheden om het prettiger leesbaar te maken.: hoe ze er uit zag, wat voor stem ze had en de kleur van haar ogen en haar haar. enzovoort. Maar het drong tot mij door, dat alles wat een mens schrijft door de lezer zelf al wordt ingevuld. Daarom leest iedereen een blog. boek of artikel anders en vindt de één het verhaal maar niks en de ander het diepzinnig, mooi of toepasbaar metaforisch, een gelijkenis van zijn eigen leven. Geen wonder dat er zoveel verschillende godsdiensten zijn met elk een andere uitleg van teksten, gedeelten of de gehele Bijbel of Koran. En zijn zelfs in elke godsdienst als het Christendom duizenden gemeenschappen, waarvan elk meent, dat de anderen het allemaal mis hebben en zij alleen de inhoud begrijpen en dat aan anderen dienen te verkondigen. Nou ja, het lijkt een beetje slap, als ze dat maar zonder lichamelijk of verbaal geweld doen. Alle ogen zullen tenslotte geopend worden.